بامر اللّه به دنبال اين نام‌ها مىآمد . همين‌كه وحدت دستگاه خلافت از هم پاشيدن گرفت و سلسله‌هاى محلى روى كار آمدند ، حكمرانان كوچك محلى به تقليد از خلفا خود را به القاب بلندبالا و غلنبه‌اى از اين نوع كه اغلب با اهميت واقعى دارندگان اين القاب هيچ گونه مناسبتى نداشت ، آراستند . كتابشناسى - لين - پول ، 6 - 8 ، 13 - 13 ؛ زامباور ، 4 - 5 ؛ و جدول گ ؛ البوم ، 11 - 13 . - دائرة المعارف اسلام ، ويرايش دوّم ، « عباسيان » ( ب . لويس ) . - د . و ژ . سوردل ، تمدن اسلامى در دورهء كلاسيك ، پاريس 1968 ، فصل 3 و 2 ، 61 - 126 . - د . سوردل ، « خلافت عباسى » ، در تاريخ اسلام كمبريج ، جلد اوّل ، 104 - 139 . - ه . كندى ، خلافت قديم عباسى : تاريخ سياسى ، لندن 1981 . - ه . كندى ، پيامبر و عصر خلافت . خاور نزديك اسلامى از قرن ششم تا يازدهم ، 124 - 199 ، با شجره نسب در صفحهء 404 . - ت . نيگل ، « خلافت عباسيان » ، در , Haarmann ( ed ) , Geschichte derarabischen Welt صفحهء 101 - 165 . - پ . م . هالت ، « ملاحظاتى دربارهء خلافت عباسى مصر » ، مجلهء مطالعات مدرسه شرقى و افريقايى ، شمارهء 47 ( 1984 ) ، 501 - 507 . - S . Heidemann , Das Aleppiner Kalifat ( A . D . 1261 ) . Vom Ende des Kalifates in Bagdaduber Aleppo Zu den Restaurationen in Kairo , Leidenm , 1994 .